และแล้วเมื่อผ่านปีใหม่มาได้ไม่นาน ก็มาถึงวันครบรอบวันเกิดของเราอีกครั้ง เฮ้ออ....แก่ขึ้นอีกปีแล้วเนอะ แต่ยังไงชีวิตตอนนี้ก็ยัง Happy อยู่เสมอ ถึงแม้ว่าปีนี้จะตรงกับวันเด็ก แต่ก็คงทำให้ใครนึกถึงได้มั่งเนอะ ฮิฮิ....

 

 

           แงๆ รู้สึกช่วงนี้ตัวเราจะอวบๆ ขึ้นอ่ะ แหมก็คนกะลังมีความสุขก็เงี้ย กินอย่างเดียว แต่ไม่ได้การละ เด๋วน้ำหนักมันจะพุ่งพรวดมากไปกว่านี้ แต่ว่ายังไงช่วงนี้เราก็ได้ออกกำลังกายทุกอาทิตย์เลยนะ อย่างว่ายน้ำไม่วันเสาร์ก็อาทิตย์ อย่างน้อยต้องว่ายให้ได้ 500 เมตร (ประมาณ 10 รอบสระ) ก็รู้สึกโอเค แล้วก็ได้ไปวิ่งกับตีแบดที่สวนลุมมาด้วย ค่อยๆ เป็นค่อยไปก่อน เดี๋ยวขาจะเดี้ยง ตอนนี้ก็ยังปวดๆ น่องอยู่เลย แต่ก็รู้สึกดีมากๆ เลยที่ได้ออกกำลังกายมั่ง กะว่าจะไปให้ได้ทุกอาทิตย์เลย สนุกมากๆ วันไหนนึกครึ้มๆ ก็ไปปั่นเรือเล่น สบายใจดี แล้วค่อยกลับมาสู้กับงานต่อในวันจันทร์อย่างมีความสุข เสียดายที่เค้าไม่ให้เอาบอลเข้าไปเตะ เลยอดเลย

                 เย้! วันนี้จะได้นอนเต็มอิ่มซักที บอลพักเราก็พักมั่งเนอะ ดูอยู่ได้ทู้กวัน (อ้าว ก็อยากจะดูเองนี่หว่า) 555  รู้สึกว่าช่วงเดือนนี้หัวสมองไม่ค่อยรับรู้อะไรมากนัก มันมีอาการงงๆ เบลอๆ ง่วงเหงาหาวนอน คล้ายคนพักผ่อนไม่เต็มที่ ขอบตากลายเป็นหมีแพนด้าไปแล้ว  ส่วนเรื่องอื่นๆ ขอเบรคไปเป็นหลังจบ World Cup ก็แล้วกันนะ ตอนนี้คิดอะไรไม่ออก

         บางครั้งคนเราก็ไม่มีเหตุผล ไม่สามารถอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตได้ ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไป บ่อยครั้งที่รู้สึกสับสน นั่งคิด นอนคิดอยู่คนเดียว แต่สุดท้ายรู้แค่เพียงว่าสิ่งที่เราต้องการคืออะไร แล้วก็ตามมันไป ปล่อยความคิด การกระทำ ความรู้สึกให้ทำในสิ่งที่เราต้องการ ไม่มีใครสามารถมาบังคับเราได้ รู้ตัวมาตั้งนานแล้ว ว่าตัวเองเป็นคนไม่ค่อยฟังใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของหัวใจ ขอโทษที่ทำร้ายความรู้สึกของใครต่อใคร ขอโทษจริงๆ ไม่โกรธ ไม่ว่า หากไม่ให้อภัย ขอเพียงเก็บความรู้สึกดีๆ และความทรงจำที่เคยมีให้แก่กัน ชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป อนาคตยังอีกยาวไกล วันหน้าอาจเจอใครที่ดีกว่า ไม่มีใครรู้อนาคต ตอนนี้รู้แค่เพียงขอทำปัจจุบันให้ดีที่สุด สำหรับความรักครั้งใหม่ อย่างน้อยได้ทำตามหัวใจตัวเอง เท่านั้นก็เพียงพอ แค่มีความสุขสำหรับชีวิตในวันนี้ รักพ่อ รักแม่ รักครอบครัว รักตัวเอง รักคนที่เรารักและรักเรา ไม่สนใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร คว้าโอกาสนี้ไว้ เพราะเราไม่รู้ว่าจะมีโอกาสแบบนี้อีกมั้ย ความรู้สึกมันไม่สามารถซ่อนเอาไว้ได้ ก็จงเผยมันออกมา ไม่แน่มันอาจจะเป็นรักแท้ของเราก็ได้ ใช่มั้ย??  

                   เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปช่วยเป็น Staff เนื่องในงานวันกาชาดโลกที่สภากาชาดไทยกับเพื่อนๆ มีหลิง, เมย์, ป้าเมย์ และเจน โดยพวกเราทั้งสี่คนได้เป็นเจ้าของซุ้มเกม "ทิ้งขยะให้ถูกที่" ช่วยกันจัดซุ้มแล้วก็เฝ้า ร้องเรียกให้ผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาเข้ามาเล่นเกมส์ของพวกเรา  ตั้งแต่เช้าถึงบ่ายๆ เลย อากาศก็ร้อนเสียเหลือเกิน

               กลับมาสู่ความวุ่นวายแห่งกรุงเทพเมืองฟ้าอมรอีกครั้ง หลังจากที่หลบไปพักผ่อนคลายความเครียดกันมาที่เกาะพงัน บอกได้คำเดียวว่าสุดยอด สนุกมากกกกเลย ไปถึงคืนแรกก็เป็น Fullmoon Party ทันที แต่คนเยอะไปหน่อย เลยไม่ค่อยเอ็นจอยเท่าไหร่ หาร้านสงบๆ นั่งกันดีกว่า

                 เย้! ในที่สุดก็ถึงเวลาไปเที่ยวแล้ว รอมาตั้งนาน คราวนี้จะเที่ยวให้เต็มที่เลย ไปกันหลายๆ คนสนุกดี มี Fulllmoon Party ด้วย เกาะพงันเป็นอีกสถานที่หนึ่งที่เราอยากจะไปสัมผัสมาตั้งนานแล้ว แล้วก็จะมีอีกหลายที่ต่อๆ ไป 555  

                วันนี้เป็นวันเกิดน้องชายสุดที่ร๊ากกกกของเรา 5 เมษา (ทำไมตอนเด็กๆ มันก็น่ารัก เชื่อฟังเราดีอยู่หรอก แกล้งมันได้อีกด้วย แต่ทำไมพอโตมาแล้ว โคตรกวนตีนเลยอ่ะ ตอนนี้ 17 แล้ว 555 แกล้งมันไม่ได้แล้ว เราโดนเอาคืน) แต่ยังไงเจ้หลิงก็ยังรักเต้เสมอนะ ส่วนเรื่องฟุตบอล อย่าเพิ่งท้อแท้ล่ะ สู้ต่อไปเรื่อยๆ เดี๋ยววันนึงเราก็จะทำได้เอง ได้เข้ามาถึงรอบนี้ก็เก่งแล้วไอ้น้อง ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็สู้ให้เต็มที่เลย อย่าทำให้พ่อผิดหวังนะ ถ้าเต้เกิดท้อขึ้นมา พ่อรักแล้วก็ทุ่มเทให้เต้เต็มที่เลยนะ ทุกคนเป็นกำลังใจให้เต้เสมอแหละ สุขสันต์วันเกิดนะไอ้น้องชาย  (อยากได้อะไรบอกมาเลย เดี๋ยวไม่ถูกใจน้า ฮิฮิ)

       เมื่อวันอาทิตย์ได้ไปเดินงานกาชาดกับพ่อมาด้วย รู้สึกมีความสุขดีที่ได้ไปเที่ยวกับพ่อสองคน ถึงจะร้อนไปหน่อย แต่เราก็เล่นกันอย่างสนุกสนาน ทั้งเล่นบิงโก (เล่นตั้งนานแน่ะ แต่ไม่ได้อะไรเลยง่ะ) แล้วก็ออกมายิงปืน น่าสนุกดีเลยขอพ่อเข้าไปลองยิงดู ปืนสั้น กระสุน 5 นัด สงสัยไม่แม่นพอ เลยเข้าเป้าแค่สองนัดเอง เก็บเป้ามาไว้เป็นที่ระลึกด้วย ถ้ามีโอกาสก็จะขอแก้มืออีกที 555 เดินไปเดินมาพ่อบ่นเมื่อยขาแล้ว งั้นก็กลับบ้านกันดีกว่าเนอะ ก่อนกลับก็แวะเข้าไปซื้อเสื้อของพ่อก่อน เล็งไว้ตั้งแต่ตอนมาแล้ว ส่วนเราถึงจะไม่ได้อะไรเลย แต่ก็รู้สึกมีความสุขมาก ใจตรงกับพ่อเลยแหละ ตอนแรกกะว่าจะชวนเค้าไปเดินอยู่แล้ว แต่พ่อก็มาถามหลิงก่อน ฮิฮิ ได้เลยสมใจอยาก ตอนกลับบ้านเราได้พูดคุยอะไรกันหลายอย่าง อยากจะบอกว่าดีใจที่มีพ่อที่เข้าใจหลิงเสมอมา หลิงรักพ่อมากนะ แล้วก็สังเกตได้ว่าพ่อก็รู้สึกสบายใจ มีความสุขเหมือนกัน 'Happy'              

               นับวันจะยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่กับปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองไทย อยากให้คิดกันซักนิดว่าการที่จะไปร่วมชุมนุมกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนั้น มันเป็นความคิดและการตัดสินใจด้วยสมองของคุณเอง คุณได้ไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้ว ไม่ใช่เข้าร่วมเพียงเพราะคนส่วนใหญ่เค้าไปกัน หรือคนที่ไปส่วนใหญ่เค้าเป็นปัญญาชน เราจึงต้องเข้าร่วมเพื่อให้รู้ว่าเราก็เป็นปัญญาชนกับเค้าเหมือนกัน อย่างนี้มันคือกระแสตามกัน ใครที่ไม่เข้าร่วมหรือว่าไม่เห็นด้วยก็อาจจะถูกมองว่าไม่มีการศึกษา ไม่ใช่ปัญญาชน กลัวจะถูกตราหน้าว่าโง่เง่า แต่หารู้ไม่ว่าพวกคุณนั่นแหละที่โง่เง่ายิ่งกว่าที่ให้เค้าจูงจมูก คนที่รู้จักตัวเองจะตัดสินใจได้ว่าเค้าจะทำอย่างไร โดยการติดตามข้อมูลข่าวสารจากทั้งสองฝ่าย ขอร้องว่าอย่าเหมารวมว่าคนกรุงเทพที่เป็นปัญญาชนนั้นจะเห็นด้วยกับคุณทั้งหมด

 

                 เปลี่ยนงานใหม่แล้วนะเพื่อนๆ ก็ดีใจเหมือนกันไม่คิดว่าจะได้ เพราะสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษด้วย ก็จะทำให้ดีที่สุดแล้วกัน ที่ใหม่ สังคมใหม่ เพื่อนใหม่ เริ่มทำมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ก็มีความสุขดี มีเพื่อนรุ่นเดียวกัน เลยเข้ากันได้ง่าย สนุกดี เป็นกันเอง เฮฮาไปตามประสา ถึงจะไกลไปหน่อย (อยู่สาทรแน่ะ) แต่ถ้าทำงานแล้วไม่เครียด ไม่กดดัน มันก็ไม่ใช่ปัญหาเลย ชีวิตเริ่มจะสดใสอีกครั้ง (มากๆ ด้วย) อนาคตอยู่ที่ตัวเราเองแล้ว  

                 ปล. วันนี้ไปเช็งเม้งมา ร้อนมากๆ เลยแหละ เหนื่อยจิงๆ  

               ในที่สุดก็จบลงด้วยชัยชนะของแมนฯยูฯจนได้ เกือบเสมออีกแล้ว ไม่สิเกือบจะแพ้ด้วยซ้ำ เฮ้อออ! เล่นกันไม่ได้เรื่องอีกแล้ว อุตส่าห์รอดูนะเนี่ยตั้งตีสามแน่ะ ทั้งๆ ที่ก็จัดชุดที่ถือว่าเกือบจะดีที่สุดลงสนามแล้วนะ ขาดแค่รุดคนเดียวเอง แต่ทำไมน้อ เล่นกันไม่เป็นสับปะรดเลย ไม่เห็นเหมือนตอนเล่นนัดชิงคาร์ลิ่ง คัพ เลยหว่า ไอ้ทีมที่เล่นด้วยมันก็ทีมเดิม แต่จากที่ได้ดูเมื่อคืน สังเกตเห็นได้ว่านักเตะวีแกนแต่ละคนเล่นได้ดีมาก ทุ่มเทกันทุกคน สงสัยคงจะเก็บกดที่แพ้มาทั้งสองนัดที่เจอกัน สองเกมโดนไปแปดลูก โอ้มายก็อด! รูปเกมนั้นดีกว่าแมนฯยูฯ อย่างเห็นได้ชัด เสียดายที่กองหน้าขาดความคมไปหน่อย ไม่อย่างนั้นคงจะเห็นปีศาจลงหลุมแน่นอน ดูแล้วยังสงสารทีมน้องใหม่แทนเลย แต่ด้วยสปิริตของแฟนผี ข้าพเจ้าจึงต้องดีใจเป็นธรรมดาที่เห็นทีมรักชนะ ฮ่าฮ่าฮ่า  

              และที่สำคัญ ทำคะแนนแซงทีมนกกระจอกขึ้นมาอยู่ที่สองได้แล้ว ยะฮู้  แถมยังแข่งน้อยกว่าตั้งหนึ่งนัด เสียใจด้วยนะคะสำหรับแฟนๆ หงส์ แหมพอเช้าขึ้นมาไม่รู้สึกง่วงเลย แปลกจัง ฮิฮิ

                   เมื่อคืนไปดูเด็กหอกับเพื่อนๆ มาแหละ ก็เป็นหนังไทยที่ดีเรื่องหนึ่งอย่างที่ใครต่อใครเค้าว่ากัน ยอมรับว่าอยากดูอันเนื่องมาจากว่าตอนแรกคิดว่าจะเป็นแนวที่ชอบดูอยู่แล้ว มันแบบตื่นเต้น ลึกลับ น่าค้นหา เลยอยากจะดูตั้งแต่ได้เห็น Title ในโรงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีโอกาสซักที จนกระทั่งผ่านมาประมาณสองอาทิตย์หลังจากหนังเข้าโรง ก็เริ่มได้ยินหลายเสียงหลายความคิดเห็นเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้จากผู้ที่ได้ไปชมมาแล้ว ยิ่งทำให้อยากไปดูมากขึ้น แม้ว่าอาจจะได้ยินได้ฟังมาจนจะรู้เรื่องเกือบหมดแล้วก็ตาม แต่ก็ยังอยากจะเข้าไปดูด้วยตาตัวเองมากกว่า เพราะถือคติที่ว่า เชื่อในสิ่งที่เห็น แล้วก็อย่าเพิ่งเชื่อในสิ่งที่ยังไม่ได้พิสูจน์ด้วยตนเอง (ฮิฮิ เว่อร์ไปป่ะ แต่ตัวเองเป็นแบบนี้จิงๆ นะ) แล้วก็ไม่ผิดหวัง ก็อยากจะเชิญชวนเพื่อนๆ ไปอุดหนุนหนังไทยกันน้า ครายมีความเห็นยังไงก็บอกกันได้เด้อ

           จาเปลี่ยนมือถือใหม่แร้วว แต่ยังเลือกไม่ถูกเลยว่าจะเอารุ่นไหนดีน้า แต่ที่แน่ๆ ต้องเป็น Nokia ชัวร์ อิอิ กับที่มีวิทยุ FM ในตัวด้วยนะ ที่สำคัญต้องไม่เกินงบประมาณที่ตั้งไว้ด้วย แหะแหะ เรื่องมากไปป่าวเนี่ย แหม แต่จะซื้อใหม่ทั้งทีก็ต้องดูดีๆ สิเนอะ

              ทำไมเพื่อนๆ ทำกันแบบนี้อ่ะ ฮืออออๆๆๆๆ อุตส่าห์นัดกันไว้ซะดิบดี เกือบเดือนแน่ะ แล้วทำไมไม่ไปเที่ยวกันแล้วอ่ะ ม่ายเข้าใจเลย แล้วแบบนี้จะได้ไปไหนกันมั้ยเนี่ย ดูดิ อาสาขับรถให้แล้วนะเนี่ย  

            เฮ้อออ! ตั้งแต่ทำงานกันเนี่ย ก็แทบจะไม่ค่อยได้เจอเพื่อนๆ เลย ต่างคนก็ต่างทำงานกัน แล้วเมื่อไหร่จาได้ไปสนุกกันอีกน้า คิดถึงเพื่อนๆ ทุกคนนะ ได้ยินมั๊ยยย ฮิฮิ ไม่มีไรทำ เลยมาเขียนบ่นลงในนี้ ก็คงมีคนเข้ามาอ่านนะ หวังว่าเพื่อนๆ คงจะไปเที่ยวกันได้นะคะ แหม นานๆ ทีจะได้ไปเที่ยวกัน เนอะๆ ว่างๆ ก็โทรมาคุยกันบ้างก็ได้เด้อ รออยู่เสมอจ้า ไว้จะเข้ามาบ่นใหม่นะ ไปล่ะ

        ขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้มีวันนี้ วันที่ได้มีโอกาสได้มาพบ ได้มาคุย ได้มาเจอกันอีกครั้ง เธอยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง รู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาที่พิเศษสำหรับตัวเราเหลือเกิน มันเก็บอยู่ในส่วนลึกในใจมาตลอด ตลอดเวลาที่ผ่านมา คงไม่มีอะไรจะบอกได้มากไปกว่าคำว่า "ขอโทษ" และ "ขอบคุณ" อีกครั้งสำหรับโอกาส ก็ได้แต่หวังว่าคงไม่ได้คิดไปเองคนเดียวนะ